Το να πούμε ότι το λογότυπο της Nike είναι ένα από τα πιο διάσημα σύμβολα στον κόσμο είναι πολύ λίγο. Αυτό το λογότυπο αποτελεί μέρος του οπτικού τοπίου των περισσότερων ανθρώπων στον πλανήτη. Όλοι το έχουμε δει κάποια στιγμή, το λογότυπο μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, αναπαραγόμενο με αμέτρητους τρόπους, σε διάφορα μέσα και σε διαφορετικές συσκευές.
Η δημιουργός αυτού του σχεδίου δεν είναι άλλη από την Carolyn Davidson , η οποία ανέλαβε από τον Phil Night, έναν από τους ιδιοκτήτες της Blue Ribbon Sports , να δημιουργήσει ένα λογότυπο για μια νέα σειρά αθλητικών παπουτσιών... εδώ ξεκίνησε η ιστορία που είναι γνωστή ως ... Carolyn Davidson και το swoosh.
Κάρολιν Νταβίντσον
Αυτή τη στιγμή , εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες γραφίστας παγκοσμίως ασχολούνται με το έργο τους επειδή φιλοδοξούν να μιμηθούν μερικούς από τους σπουδαίους σχεδιαστές , εκείνους των οποίων το έργο μας έχει επηρεάσει μέσω της καθημερινής του παρουσίας στις βασικές οπτικές μας εικόνες . Επομένως, όπως και σε προηγούμενες αναρτήσεις που παρουσίασα σύγχρονους σχεδιαστές σε καταχωρίσεις όπως το " Jing Zhang Shows What Things Look Like Inside ", πιστεύω επίσης ότι είναι σημαντικό να αναδείξουμε τους σπουδαίους σχεδιαστές της εποχής μας.
Το λογότυπο της Coca - Cola , ο κόκορας της Kellogg 's , η νυχτερίδα του Batman στο στήθος του , το χαμογελαστό πρόσωπο του Matutano —αυτά είναι μερικά από τα λογότυπα που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία, και όλοι έχουμε τα δικά μας, ακόμη και οι γονείς και οι παππούδες μας τα είχαν. Οι καταναλωτικές μας συνήθειες σημαίνουν ότι αυτά τα λογότυπα τείνουν να έχουν απήχηση σε συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες, και τα πιο συνηθισμένα λογότυπα είναι συνήθως αυτά των πιο διάσημων εμπορικών σημάτων. Και είμαι σίγουρος ότι και αυτό της Nike είναι ανάμεσά τους.
Το 1971, η Κάρολιν Ντέιβιντσον ήταν φοιτήτρια γραφιστικής στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, όπου γνώρισε τον Φιλ Νάιτ , καθηγητή λογιστικής στο πανεπιστήμιο, ο οποίος, μαζί με τον Μπιλ Μπάουερμαν , καθηγητή αθλητισμού, αργότερα θα γίνονταν παγκοσμίως γνωστοί ως οι ιδρυτές μιας από τις πιο διάσημες αθλητικές μάρκες όλων των εποχών, της Nike.
Κάρολιν Νταβίντσον λέει στο Soho Magazine του Πουέρτο Ρίκο πώς συναντήθηκε Φιλ Νάιτ:
Μια μέρα καθόμουν στο διάδρομο του κτιρίου τέχνης, δουλεύοντας με έναν συνάδελφο σε μια καλλιτεχνική άσκηση σε προοπτική και σύγκλιση. Ενώ κάναμε την εργασία που μιλήσαμε, και σε ένα σημείο με ρώτησε αν θα εγγραφούσα σε μαθήματα ελαιογραφίας, στα οποία απάντησα όχι, γιατί το μάθημα ήταν πολύ ακριβό και δεν μπορούσα να το πληρώσω. Πολλοί άνθρωποι περνούσαν από εμάς, αλλά ποτέ δεν συνειδητοποίησα ότι ο Phil Knight πέρασε μπροστά μας, όπως εξήγησα στον φίλο μου γιατί δεν θα έπαιρνα αυτά τα μαθήματα. Δέκα λεπτά αργότερα, ένας άντρας με σκούρο μπλε κοστούμι ήρθε σε μένα και είπε, "Άκουσα ότι δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά μαθήματα ελαιογραφίας" (ποιοι είστε και πώς το ξέρετε αυτό; σκέφτηκα). Αμέσως, ο άντρας εισήγαγε τον εαυτό του και μου είπε ότι δούλεψε για τα Tiger Shoes, ότι ορισμένα ιαπωνικά στελέχη έρχονταν στη χώρα και ότι χρειαζόταν βοήθεια για τη δημιουργία διαγραμμάτων και γραφημάτων, και ότι θα μου πλήρωνε δύο δολάρια την ώρα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήμουν μαθητής με πολύ περιορισμένο προϋπολογισμό, η απάντηση ήταν σχεδόν προφανής. Το δέχτηκα και έτσι ξεκίνησε η ιστορία μου.
Λογότυπο Nike μέσα στις δεκαετίες.
Τότε , ο καλός γέρος Φιλ ζήτησε από την Κάρολιν μας να σχεδιάσει ένα λογότυπο για ένα αθλητικό παπούτσι. Του πρόσφερε πολλά σχέδια και εκείνος επέλεξε αυτό που έγινε το εμβληματικό λογότυπο της Nike , το Swoosh . Κάποιοι λένε ότι πήρε το όνομά του από το σχήμα του που μοιάζει με σωλήνα, ενώ άλλοι λένε ότι προέρχεται από το ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε σε ένα από τα πρώτα σχέδια παπουτσιών, που ονομάζεται Swoosh Fibre . Το όνομα Nike δόθηκε στη μάρκα από τον Τζεφ Τζόνσον του τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης, ο οποίος το πήρε από την Ελληνίδα θεά της νίκης, τη Νίκη , η οποία πετούσε και πηδούσε στο πεδίο της μάχης.
Η Κάρολιν πληρώθηκε μόνο 35 δολάρια για αυτό που αργότερα θα γινόταν ένα από τα καλύτερα σχεδιασμένα λογότυπα στην ιστορία της διαφήμισης:
Όταν οριστικοποιήθηκε το σχέδιο που θα προσδιόριζε την επωνυμία του Φιλ , αναρωτήθηκα πώς θα τον χρέωνα για τα σχέδιά μου, οπότε αποφάσισα να τον χρεώσω μόνο για το σχέδιο που επέλεξε, και τριάντα πέντε δολάρια ήταν αυτό που ζήτησα. Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να αναφέρω ότι είχα ακόμα πολλά να μάθω. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν η εταιρεία μπήκε στο χρηματιστήριο, η Nike μου έκανε μια δεξίωση όπου μου έδωσαν ένα χρυσό δαχτυλίδι σε σχήμα swoosh με ένα ενσωματωμένο διαμάντι. Ο Φιλ μου έδωσε δύο πιστοποιητικά σε σφραγισμένους φακέλους. Το ένα με αναγνώριζε ως κάτοχο ενός ορισμένου αριθμού μετοχών της Nike και το άλλο δήλωνε ότι ήμουν υπεύθυνος, από εκείνη τη στιγμή και μετά, για αξιώσεις εγγύησης και ελαττωματικά παπούτσια. Ο Φιλ είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος, πολύ πιστός και με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Η Nike μου είχε πληρώσει τριάντα πέντε δολάρια , οπότε όλα ήταν καλά, και ο Φιλ δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει, κι όμως το έκανε. Σίγουρα με υπερπλήρωσε για την εργασία μου.
